Vliegen & vallen

Ik ben denk ik een beetje in een zwart gat gevallen. Een kleintje. Een anti-climaxje.
De tour is voorbij, Slagroom is nu toch ook echt wel een beetje uitgeklopt, en ik.. ik zit ergens tussen in.

Tussen het oude en het nieuwe. Tussen Slagroom en….?
Ik heb het geprobeerd, een veilige overgang van het een naar het ander, maar ik ben geen professionele estafette-loper. Zonder pardon hakte de tijd mijn hand door midden, toen ik tastend in het duister houvast zocht in het volgende. Het oude is klaar en doorgehakt, en… het volgende laat zich nog niet raken. Tenminste, nog niet zo concreet.
Ik zit er tussen in. In het vacuüm. Daar waar ik bezig ben met de voorbereidingen in here, to be out thére.

Ik zit er tussen in. Ik ren en ik ren, hoger en hoger, en ja! op de top, en ik ren en ik ren en
ineens kom ik los, ren ik op lucht
into the void, in de leegte
en ik kan alle kanten op

Ik zit overal tussen in.
en ik haat het
ik haat het om te vliegen, alle kanten op te schieten en
te vallen..

Een paar dagen terug schreef ik een nummer voor iemand anders, met als climax de woorden:
‘Maar wie zal mij dragen?
Als ik alleen val’

Dit nummer ging puur en alleen over een vrouw waar ik een nummer over schreef, maar nu blijft de vraag bij mezelf steken. Want wie vangt mij godverdomme op als ik alleen val?

IK

Ik vlieg en ik val, en ik ben de enige die erop kan vertrouwen dat ik altijd op mijn pootjes terecht kom.
Ik ben de enige die achter mijn schouders kan gaan staan en kan zeggen: ‘kom maar, val maar, ik vang je wel’
En ik ben ook de enige die kan zeggen: ‘vallen is alleen eng als je gelooft dat je zwaar bent. De zwaartekracht doet niks met licht, dus verdomme, val’

Ik ben de enige.
Ík.

En dan herinnert diezelfde ik me eraan hoe fijn het is om dit te leren, omringd door duizenden engeltjes, jullie. Mijn lieve supportende luisteraars. Ik kan niet wachten jullie het volgende te geven <3